Met Tycho en Tijs in de ziekenboeg hadden wij in Nieuw-Vennep de ouverture tegen Dios F10.
Wij waren nog niet helemaal wakker en stonden al binnen 10 seconden op 1-0 achterstand en toen de 2-0 en 3-0 vrij vlot volgden, vreesde de supportersschare het ergste.
Maar zoals wel vaker, komt op dat soort momenten de vechtersmentaliteit boven drijven en á la Nadal werd de acchtervolging ingezet.
Onze mannen gingen vlot combineren, toonden hun individuele klasse en Dios werd onder druk gezet.
Helaas stond de keeper bij enkele 100% kansen vervelend in de weg. Dale en Tijn konden het net net niet vinden.
Ook Tigo speelde zich met een mooie schijnbeweging vrij maar ook zijn schot werd door de keeper gekeerd. Vlak daarna passeerde Tigo echter een paar Dio-spelers en vanaf de achterlijn gaf hij een prachtige voorzet die Sem alleen maar binnen hoefde te lopen: 3-1.

Dit was het startsein voor nog meer aanvallen: over de flanken, recht door het midden, het maakte niet uit. Uit de vele kansen, wist alleen Tijn een knappe goal te produceren.
Maar net toen wij dachten "erop en erover", viel uit het niets de 4-2 in ons goal. Rust!

Na de rust werd de westrijd fysieker en met name een "2-koppen-grotere" tegenstander was vervelend aan het duwen en trekken hetgeen de scheidsrechter echter ontging. Het ontregelde wel de F9-machine maar desondanks kregen wij toch nog wel de nodige kansen. Het rendement bleef beperkt tot één goal: Dale tekende na een lange rush hoogstpersoonlijk voor weer een fraaie treffer.
Uiteindelijk werd het dan 6-3, maar ondanks het verlies mogen wij trots zijn op het vertoonde spel en inzet. Met iets meer geluk en wat minder fysiek geweld had het een ander verhaal kunnen zijn.

Super was het ook dat Tycho, beplakt met een grote pleister, toch kwam kijken (met één oog weliswaar) en ook nog even een penalty van zijn linkervoet afvuurde.